Je kijkt naar mij, maar raakt mij niet,
Ik val voordat je het ziet,
Je staat te ver, buiten mijn bereik,
Ana, ana heeft weer gelijk,

De bevestiging van mijn gedachten,
Onrustig, slapeloze nachten,
Ana gilt en schreeuwt alles bij elkaar,
Maar zonder haar leven is ondenkbaar,

Ana en ik zijn twee handen op een buik,
Zij laat mij nooit in de steek,
Pas maar op, voor ik in het diepe duik,
We leken zo gelukkig, maar nu zie ik bleek.

Je kijkt naar mij, maar raakt mij niet,
Ik val alweer voordat je het ziet,
Je staat te ver, maar al iets dichterbij,
Ana, ana voelt zicht minder vrij,

Ana heeft in de gaten dat je dichterbij komt,
Ze zorgt dat ik mijzelf afstomp,
De muren trekken zich hoog op, recht uit de grond,
Maar plotseling sta je toch ineens heel dichtbij,

De woorden, deden haar tranen doen vallen,
De gevoelens, speelden dwangmatig tegen haar op,
Maar ze kon niets meer zeggen, ze kon alleen nog schreeuwen
stop,

Het moment daar, stortte ze in elkaar,
Ze kon niets plaatsen
niet hoe, niet wie, niet waar,
Klonk als een stel echo's  
die tegen de muur aankaatsten.

Let tonight the sun shine in your eyes,
Sparkle and twinkle from side to side,
Believe in your dreams and make them come through,
Because the future, the future is you,

Wat doe je, als de dag van morgen je niks goeds brengt,
Wat doe je, als de dag van morgen je alleen maar pijn zal doen.
Wat doe je, als de dag van morgen voor altijd stil blijft staan,
Wat doe je, als de dag van morgen je nooit meer zal ontgaan,

Wat doe je, als morgen niet voor je bestaat,
Wat doe je, als morgen jij de wereld verlaat,
Wat doe je, als morgen morgen niet meer bestaat,
Wat doe je, als morgen de wereld voor je vergaat,

Liggend in een bed van veren,
Was het hoofd te druk  
om mij met woorden te weren,
De plek in mijn hoofd  
was zo donker en grauw,
Het donker keek mij aan recht in mijn gezicht,
Op dat moment deed ik mijn ogen dicht,

Maar met spijt deed ik mijn ogen weer open,
Ik voelde dat er doornen over mijn been kropen,
Plots was het bed geen bed van veren meer,
Maar een bed van pijn en het deed toch zeer,

Er volgt een stem uit het duister
die zegt haar: 'Geef niet op!'
Ze wil zo graag luisteren
maar kan geen kracht meer vinden.

Er volgt een silhouette uit het duister
proberend haar op te rapen  
naar haar te luisteren,
De vrouw sprak opeens
zacht maar helder,

Alles wat ze eigenlijk zei
deed haarzelf op dat moment niets,
Ze had alleen behoefte aan warmte
net op dat moment.

In the sun, she was dancing
hoping to forget her anxities,
In the sun, she was lighthearted
and she sat down at a small lake,

In the sun, she kept her dreams
living all day long without fear,
A cloud came up in the sky
the sun began to fade and she  
wondered why,

Her lightheartness flew away
and in a minute all good feelings  
turned gray,
As she still sat down at the small lake
her thoughts made her break,